[ahmust]

Hicretin Be�?inci Senesi

Dûmetü'l-Cendel Gazâsı

Hicretin 5. senesi, Rebiülevvel ayı (Milâdî, 626). Birkaç Arap kabilesi Medine�??ye on be�? gece uzaklıkta bulunan �?***** beldelerinden biri olan Dûmetü�??l-Cendel�??de toplanarak gelen giden yolcuları rahatsız ediyorlar, onlara zulmediyorlardı. Ayrıca İslâm devletinin ba�?�?ehri Medine üzerine yürümeye de hazırlanıyorlardı.1

Peygamberimiz bu durumu haber aldı. Vakit geçirmeden bin ki�?ilik ordusuyla yola çıktı. Efendimiz, bu tarz gazâlarda dâima dü�?manı yerinde ve ânında bastırmak tarzını tercih ederdi. Ordusuyla adı geçen mevkie vardı�?ında ortalıkta kimseler görünmüyordu. Dü�?man, İslâm ordusunun üzerlerine gelmekte oldu�?unu duymu�? ve kaçmı�?tı. Yalnız bir ki�?iye rastladılar, o da dâvet üzerine Müslüman oldu.2

Resûl-i Ekrem Efendimiz, bir kaç geceyi burada dü�?manı beklemekle geçirdikten sonra Medine�??ye geri döndü.

* * *



Peygamberimizin Hz. Zeynep bint-i Cah�? ile Evlenmesi

Hicretin 5. senesi, Zilkâde ayı. Hz. Zeynep bint-i Cah�?, Resûl-i Ekrem Efendimizin halası �?meyme bint-i Abdülmuttalib�??in kızı idi. Daha önce Peygamber Efendimizin evladlık edindi�?i Hz. Zeyd bin Hârise ile evlenmi�?ti. Bu evlili�?in dünürlü�?ünü de bizzat Resûl-i Ekrem Efendimiz yapmı�?tı.1

Hz. Zeynep ve ailesi böyle bir evlili�?i istemedikleri halde sırf Peygamber Efendimizin ısrarı üzerine rıza göstermi�?lerdi.

Hz. Zeyd, izzetli zevcesi Hz. Zeynep�??i kendisine mânen küfüv (denk) bulmuyordu. Bu durum mânevî imtizaçsızlı�?a sebep oluyordu. Nitekim evliliklerinin birinci yılı henüz bitmi�?ken, Hz. Zeyd, Peygamber Efendimize gelerek, �??Yâ Resûlallah! Ben, âilemden ayrılmak istiyorum�?� dedi.

Peygamberimizin cevaben, �??Zevceni tut bo�?ama! Allah�??tan kork�?� buyurdu.2

Fakat Hz. Zeyd, ferasetiyle Hz. Zeynep�??in yüksek bir ahlâkta yaratılmı�? oldu�?unu ve bir peygamber hanımı olacak fıtratta bulundu�?unu hissetmi�?ti. Kendisini de ona zevc olacak fıtratta mânen küfüv bulmadı�?ı için bo�?adı.

Peygamber Efendimiz, mânevî geçimsizlik sebebiyle Hz. Zeyd ve Hz. Zeynep arasındaki evlili�?in son bulmasından son derece üzüldü. �?ünkü, bu evlili�?i kendisi arzu etmi�?ti. Durumun düzeltilmesi, mahzun Zeynep (r.a.) ile hâdiseden dolayı üzülen akrabalarının gönlünün alınması gerekiyordu.

Hz. Zeynep�??in iddeti (bo�?andıktan sonra beklemesi gereken müddet) dolmu�?tu.

Resûl-i Ekrem Efendimiz birgün Hz �?i�?e Validemizle oturmu�? sohbet ediyordu. Bu esnada kendisine vahiy geldi. İnen âyetlerde Cenâb-ı Hak �?öyle buyuruyordu:

�??Zeyd o hanımla alâkasını kesince Biz onu sana nikâhladık�??tâ ki evlâtlıklarının bo�?adı�?ı hanımlarla evlenmenin mü�??minler için günah olmayaca�?ı anla�?ılsın. Allah�??ın emri i�?te böylece yerine getirilmi�?tir.

�??Allah�??ın kendisi için takdir etti�?i �?eyi yerine getirmesinde Peygamber için bir vebâl yoktur. Daha önce geçen peygamberler hakkında da Allah�??ın kanunu böyledir. Allah�??ın emri, tâyin edilmi�? ve de�?i�?mez bir hükümdür.�?�1

Vahiy hali sona erince, Kâinatın Efendisi Peygamber Efendimiz (a.s.m.) gülümsedi, �??Allah�??ın, onu bana gökte nikâhladı�?ını, Zeynep�??e, kim gidip müjdeler?�?� buyurdu.

�?yet-i kerimelerden açıkça anla�?ılaca�?ı gibi, Cenâb-ı Hak, Hz. Zeynep�??i zevceli�?e alması için Peygamberimize emir vermi�?tir. Resûl-i Ekrem Efendimiz de bu emre uyarak Hz. Zeynep�??i zevceli�?e almı�?tır. �?yet-i kerimedeki �??Biz onu sana zevce yaptık�?� beyanı bu nikâhın bir akd-i semavi oldu�?una açıkça delâlet ediyor. Demek ki, bu nikâh, harikulâde, örf ve zahirî muâmelelerin üstünde sırf Allah�??ın emriyledir ki, Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, Allah�??ın emrine boyun e�?mi�?tir. Nefsî arzularla hiçbir ilgisi yoktur.



Bu evlili�?in mühim bir hikmeti

Cenâb-ı Hakkın emriyle, Peygamber Efendimizle (a.s.m.) Hz. Zeynep arasında kurulan bu evlili�?in ehemmiyetli bir �?er�??i hükmü oldu�?u gibi, bütün mü�??minleri ilgilendiren bir hikmet ve fayda tarafı da vardı. Bu da konu ile ilgili gelen vahyin: �??Tâ ki, evlâtlıklarını, kendilerinden alâkalarını kestikleri zevcelerini almakta mü�??minler üzerine günah olmasın�?� meâlindeki kısmında beyan buyurulmu�?tur.

�?ünkü, Cahiliyye Devrinde, bir kimse birisini evlât edindi�?i zaman, halk, evlâtlı�?ı, onun adıyla anar ve evlâtlık, öz evlât gibi o kimsenin mirasından faydalanırdı. Haliyle bu inanca göre, evlâtlı�?ın bo�?adı�?ı kadını, onu evlât edinen kimse alamazdı, bu haramdı.

İ�?te, Peygamber Efendimizin, Allah Teâlânın emrine uyarak, Hz. Zeynep�??i zevceli�?e almasıyla Cahiliyye Devrinin bu inanç ve âdetinin bâtıl oldu�?unu ortaya kondu. Böyle bir durumda mü�??minler için de vebâl ve günahın söz konusu olamayaca�?ı belirtildi.1



Münafıkların dedikoduları

Peygamber Efendimiz (a.s.m.) Hz. Zeynep�??le evlenince, her meselede fırsat kollayıp, Müslümanlar arasında fitne ve fesad çıkarmaya can atan münafıklar, bu meselede de ileri geri konu�?maya ba�?ladılar. Cahiliyye Devri inancına göre, evlâtlı�?ın bo�?adı�?ı karısını almayı haram sayıp, bunu Resûl-i Ekrem Efendimiz (a.s.m.) aleyhinde dedikodu vesilesi yapıp, �??Muhammed, evlâdın karısıyla evlenmeyi haram kıldı. Kendisi ise o�?lu Zeyd�??in bo�?adı�?ı karısıyla evlendi�?� diyerek yaygaraya ba�?ladılar.2 Gelen vahiy bu hususa da açık bir �?ekilde �?öyle cevap veriyordu.

�??Muhammed hiçbirinizin babası de�?ildir; o Allah�??ın Resûlüdür ve peygamberlerin sonuncudur. Allah ise her�?eyi hakkıyla bilir.�?�1

Peygamberlerin, ümmetlerine bir baba gibi nazar ve hitapları risâlet vazifesi itibariyledir, be�?erî �?ahsiyetleri itibariyle de�?ildir. Bu bakımdan, elbette onlardan zevce almanın uygun olmayaca�?ından bahsedilemez. Kur�??ân-ı Kerim, zihinlerde bu hususta uyanacak herhangi bir istifhamı bertaraf etmek maksadıyla, meâlini aldı�?ımız son âyet-i kerime ile mânen �?öyle demektedir:

�??Peygamber rahmet-i İlâhiye hesabıyla size �?efkat eder, pederâne muâmele eder ve risâlet namına siz onun evlâdı gibisiniz. Fakat �?ahsiyet-i insaniye itibariyle pederiniz de�?ildir ki, sizden zevce alması münasip dü�?mesin! Ve sizlere �??o�?lum�?? dese, ahkâm-ı �?eriat itibariyle siz onun evlâdı olamazsınız!�?�2

Böyle bir çok cihetlerden hikmetleri bulunan ve hayırlara vesile olan bu pâk ve nezih evlili�?e toz kondurmak ve bununla da Resûl-i Kibriyâ Efendimizin yüce �?ahsiyetine gölge dü�?ürmek niyetiyle çırpınıp duranların, hüsn-i niyetten ne kadar uzak ve maksatlı hareket ettikleri, elbette ki, bu izahlarımız neticesinde, basiret ve feraset sahibi mü�??minlerin gözünden kaçmaz.



Dü�?ün ziyafeti ve bir mu�??cîze

Evliliklerinde Ashabına dü�?ün ziyafeti tertiplemek, Resûl-i Ekrem Efendimizin bir âdeti idi. Bu âdet, Müslümanlar arasında da günümüze kadar sünnet olarak devam edip gelmi�?tir.

Fahr-i Kâinat Efendimiz, Hz. Zeynep�??le evlendi�?i gün, Enes bin Mâlik�??in annesi �?mmü Süleym, kendilerine ya�?da kavrulmu�? biraz Medine hurması gönderdi. Gönderilen hurma küçük bir kap içinde ancak Peygamber Efendimiz ve Hz. Zeynep�??e kâfi gelebilecek kadardı.

Hâdiseyi, bu bir avuç hurmayı getiren �??Hâdim-i Nebevî�?� ünvaniyle �?öhret bulan Hz. Enes bin Mâlik �?öyle anlatır:

�??Nebî (a.s.m.) *****ürdü�?ümü kabul etti ve �??Bana, Ebû Bekir, �?mer, Osman ve Ali�??yi (r.a.) ça�?ır�?? diye emretti. Bu arada daha birçok kimsenin ismini zikretti. Resûlullahın azıcık bir yiyecek için birçok kimseyi ça�?ırmayı bana emretmesine �?a�?tım. Ama emrine aykırı hareket edemezdim. Onların hepsini ça�?ırdım.

�??Bu sefer, �??Bak, Mescid�??de kim varsa, onları da ça�?ır�?? dedi. �?yle yaptım. Mescid�??e gidip, orada namaz kılan kimi buldumsa onlara, �??Resûlullahın dü�?ün ziyafetine buyurunuz�?? dedim.

�??Geldiler. Nihayet sofra doldu. Bana, �??Mescid�??de kimse kalmadı mı?�?? diye sordu. �??Hayır�?? dedim.

�??Bu sefer, �??Bak, yolda kim varsa, onları da ça�?ır�?? dedi.

�??�?a�?ırdım. Odalar da doldu. �??Gelmeyen kimse kaldı mı?�?? diye sordular.

�??Hayır, yâ Resûlallah!�?� dedim.

�??�??Haydi çana�?ı getir�?? buyurdu.

�??Getirip önüne koydum. Elini çana�?ın üzerine koyup bereket duâsında bulundu. Bundan sonra, �??Onar onar halkalansınlar ve herkes kendi önünden yesin�?? buyurdu.

�??Dâvetliler emredilen �?ekil üzere oturarak doyuncaya kadar yediler. Böylece bütün dâvetliler bölük bölük gelip yiyip gittiler.

�??Ben çanaktaki hurmaya bakıyordum. Sofada ve odalarda bulunanların hepsi ondan doyuncaya kadar yedikleri halde çanaktaki hurma getirdi�?im gibi duruyordu.

�??Resûlullah bana, �??Ey Enes! Kaldır�?? diye emretti.

�??Ben de çana�?ı kaldırdım. Sonra da annemin yanına vardım. Hâdiseyi oldu�?u gibi anlattım. Annem de bana, �??Hiç hayret etmene gerek yok! E�?er, Allah ondan bütün Medinelilerin yemesini dilemi�? olsaydı, hepsi de yer ve doyarlardı�?? dedi.�?�1

Peygamberimiz Hz. Muhammed�??in (a.s.m.) dini, dâveti ve risaleti umumî oldu�?u için, hemen hemen kâinatın her nevinden mucîzelere mazhar olmu�?tur. Duâsıyla yemeklerin bereketlenmesi hususunda da birçok mucîzeler göstermi�?tir. Mevzu ile ilgisi bakımından bu mucîzeyi burada naklettik. Ve, duâ ediyoruz:

�??Yâ Rab! Resûl-i Ekremin (a.s.m.) bereketi hürmetine bize ihsan etti�?in maddî ve mânevî rızkımıza bereket ihsan eyle!�?�



Hicâb âyetinin nâzil olması

Hz. Zeynep�??in dü�?ün yeme�?ine dâvet edilenler, da�?ılmı�?, sadece üç ki�?i kalmı�?tı. Bunlar oturup konu�?maya dalmı�?lardı. Peygamber Efendimiz bu durumdan ho�?lanmadı. Kalkıp Hz. �?i�?e�??nin odasına kadar gitti. Sonra birbiri ardınca Ezvâc-ı Tâhiratın da odalarına u�?radı. Biraz sonra konu�?anlar gitmi�?lerdir zannıyla döndü. Fakat, onlar hâlâ konu�?malarına devam ediyorlardı. Resûl-i Ekrem Efendimiz, onlara bir�?ey diyemedi. Tekrar, Hz. �?i�?e Vâlidemizin odasına do�?ru gider gibi davrandı. Bu sırada onlar da kalkıp gittiler. Peygamber Efendimize haber verilince hemen geri döndü. Hücre-i Saâdete girdi.

Daha önceleri de Hz. �?mer, �??Yâ Resûlallah! Hanımlarınızı perde arkasına alsanız. Zira, huzurunuza her çe�?it insan gelir, gider�?� derdi. Fakat, Cenâb-ı Hak tarafından herhangi bir emir gelmedi�?inden Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, Hz. �?mer�??in bu sözüne kar�?ı sükût ederdi. Hattâ bir gün Ezvâc-ı Tâhirattan Hz. Sevde�??yi dı�?arda görmü�? ve �??Ey Sevde! Biz seni tanıdık�?� demi�?ti.2 Bu sözü, Hicab hakkında İlâhî emrin gelmesini �?iddetle arzu etti�?i için sarfetmi�?ti.

Hz. Zeyneb�??in dü�?ün yeme�?inde de yukarıda bahsetti�?imiz hâdise meydana gelince, hicâb âyeti nâzil oldu:

�??Ey îmân edenler! Yemek için dâvet olunmadan Peygamberin evine girip de orada yemek vaktini beklemeyin. Dâvet edildi�?inizde ise girin; fakat yeme�?inizi yedikten sonra sohbete dalmadan da�?ılın. Bu hareketleriniz Peygambere eziyet verir; o da size bunu açıklamaktan sıkılır. Allah ise hakkı açıklamaktan çekinmez. Peygamberin hanımlarından bir�?ey istedi�?inizde de perde arkasından isteyin. Hem sizin kalbiniz, hem de onların kalbi için bu daha temiz bir harekettir. Ne Allah�??ın Resûlüne eziyet vermeniz, ne de ölümünden sonra onun hanımlarını nikâhlamanız size ebediyen câiz de�?ildir. Muhakkak ki bu Allah katında pek büyük bir günahtır.�?�1

Nâzil olan bu âyet-i kerimeyi Peygamber Efendimiz dı�?arı çıkıp halka okudu. Bunun üzerine Ezvâc-ı Tâhirat da perde arkasına çekildiler.2

Bundan sonra, neseb ve süt emme yönünden akraba olanlarla, hizmetçi ve hürriyetlerine kavu�?mak için anla�?ma yapmı�? bulunanlar dı�?ındakilerle Ezvâc-ı Tâhirat gerekti�?i zaman ancak perde arkasında konu�?ur görü�?ürlerdi.3

Bir gün Peygamber Efendimizin yanında Hz. �?mmü Seleme ile Hz. Meymune bulunuyordu. Bu esnada âmâ olan Abdullah ibni �?mmi Mektum (r.a.) içeri girdi. Peygamberimiz hanımlarına, �??Perde arkasına çekiliniz�?� diye emretti.

Onlar, �??Yâ Resûlallah, o âmâ de�?il midir? Gözleri görmez ve bizi tanımaz�?� dediler.

Peygamber Efendimiz, �??Siz de âmâ mısınız? Onu görmüyor musunuz?�?� buyurdu.4

Müslüman kadınlara tesettürün emredilmesi

Bir kısım edepsiz münafıklar, köle kadınlara sata�?ırlardı. Zaman zaman sâir kadınları da, köle zannıyla rahatsız ederlerdi.

Bunların, mü�??minlerin hanımlarını da rahatsız ettikleri olurdu. Neden böyle yaptıkları soruldu�?unda ise, �??Biz onları köle sanmı�?tık�?� diyerek mazeret uydururlardı.

Bu hâdiseler üzerine Müslüman kadınların örtünmelerini emreden �?u âyet-i kerime nâzil oldu:

�??Ey Peygamber! Hanımlarına, kızlarına ve mü�??minlerin hanımlarına söyle, evlerinden çıktıklarında dı�? örtülerini üzerlerine alsınlar. Bu, onların hür ve iffetli hanımlar olarak tanınmaları ve eziyete u�?ramamaları için daha uygundur�?��?�1

* * *



Benî Mustalık Gazâsı

Huzaâ kabilesinden Benî Müstâlik oyma�?ının reisi Hâris bin Ebî Dırar, kabilesiyle birlikte etrafta sözünü geçirdi�?i bir kaç Arap kabilesini daha bir araya toplayarak Medine�??ye, Müslümanların üzerine yürümeye hazırlanıyordu.1

Böyle bir hazırlı�?ın oldu�?u haberi Medine�??ye ula�?tı. Peygamber Efendimiz, önce haberin do�?ruluk derecesini ö�?renmek istiyordu. Bu maksatla, Ashabtan Büreyde bin Husaybe�??l-Eslemî�??yi vazifelendirdi. Hz. Büreyde, Benî Müstalık yurduna gidecek ve durumu ö�?renecekti.

Hz. Büreyde, Medine�??den ayrılmadan önce, Peygamberimize, onları �?üphelendirmemek ve kendini muhafaza etmek gayesiyle hakikata muhalif beyanda bulunup bulunamayaca�?ını sordu. Resûl-i Ekrem gerekti�?inde böyle hareket edilebilece�?i müsâadesini verdi.

Hz. Büreyde, Müstalıko�?ullarının yurduna vardı. Onlardan biriymi�? gibi davrandı ve �?öyle dedi:

�??Ben, sizdenim. �?u adam [Peygamberimiz] için derlenip toplandı�?ınızı i�?ittim. Ben de kavmimden bana itâat edenlerle size katılmak istiyorum. Onların [Müslümanların] kökünü kazıyıncaya kadar i�?birli�?i yapalım!�?�

Benî Müstalıkların reisi Hâris bin Ebî Dırar, �??Biz de, bu i�? için hazırlanıyoruz. Bize katılmakta acele et!�?� dedi.

Hz. Büreyde, �??�?imdi hayvanıma atlar ve kavmimden büyük bir toplulukla yanınıza gelirim�?� diyerek oradan ayrıldı.2

Hz. Büreyde, derhal Medine�??ye gelip durumu Resûl-i Kibriyâ Efendimize bildirdi.

İslâm ordusunun hareketi

�?aban ayının ikinci Pazartesi günü idi. Resûl-i Ekrem Efendimiz, yedi yüz ki�?i ile, yerine Hz. Zeyd bin Hârise�??yi vekil tayin ederek Medine�??den hareket etti. İslâm ordusunda 30 kadar at vardı. Ayrıca Ezvâc-ı Tâhirattan Hz. �?i�?e ile Hz. �?mmü Seleme Vâlidemiz de birlikte idiler.1

Gariptir ki, münafıklar, hiç bir gazâya bu gazâ kadar ilgi göstermemi�?lerdi. Bir ço�?u İslâm ordusuna katılmı�?tı.2 Maksatları; ganimetten istifâde etmek ve fırsat kollayarak Müslümanlar arasına fitne fesad dü�?ürmekti.

İslâm ordusu Müreysi Suyu ba�?ına do�?ru ilerlerken, dü�?man casuslarından biri ele geçirildi. Yapılan dâvet üzerine Müslüman olmayınca katledildi.3

Bunu duyan Müstalıko�?ulları fazlasıyla korktular. Hattâ etraftan topladıkları bir çok kimse kendilerini terk ederek da�?ıldı.

Resûl-i Ekrem Efendimiz, ordusuyla Müreysi Kuyusu ba�?ına kadar geldi. Hemen orada kendileri için deriden bir çadır kuruldu. Sonra ordusunu harp nizamına koydu. Muhacirlerin sanca�?ını Hz. Ebû Bekir�??e, Ensarınkini ise Sa�??d bin Ubâde�??ye verdi. Hz. �?mer�??e, �??Lâ ilâhe illallah, deyiniz de canlarınızı, mallarınızı koruyunuz�?� diye seslenmesini emretti. Müstalıko�?ulları teklifi kabul etmediler. �?stelik mücahidlere ok atarak çarpı�?mayı bizzat ba�?latmı�? oldular.4

Bunun üzerine mücahidler de onlara ok atmaya ba�?ladılar. Sonra Peygamber Efendimiz, ordusuna birden hücuma kalkma emri verdi. Hücum neticesinde Benî Müstalıklardan on ki�?i öldürüldü. Geri kalanları ise esir alındı.1

İslâm ordusundan ise, sadece bir mücahid yanlı�?lıkla dü�?mandan biri sanılarak bir Müslüman tarafından �?ehid edildi.2

Benî Müstalıklardan esir alınanlar 200 kadardı. Bir çok deve, sı�?ır ve davar da ganimet alındı. Ganimet malları bir araya toplandı. Usûlüne göre taksim edildi. Esirler ise mücahidler arasında bölü�?türüldü.

Müreysi Kuyusu mevkiinde çarpı�?ma vuku buldu�?u için bu gazâ, Müreysi Gazâsı adıyla da zikredilir.3



Münafıkların bir tertibi

Müreysi zaferi kazanıldıktan sonra, Peygamber Efendimiz, mücahidlerle burada bir kaç gün istirahat edip beklemeyi uygun bulmu�?lardı. �?nceden de bahsetti�?imiz gibi, bu gazâya çok sayıda münafık katılmı�?tı.4 Hattâ bazı kaynaklara göre, o zamana kadar münafıkların, hiç bir gazâya bu derece ilgi gösterdikleri görülmemi�?ti. Bu ilgileri ve fazla i�?tirakleri elbette sebepsiz de�?ildi. Bir taraftan ganimete konmak, di�?er taraftan gün geçtikçe saflarını sıkla�?tıran, ço�?alan ve kuvvet kazanan Müslümanları, en küçük fırsatları dahi de�?erlendirerek birbirine dü�?ürmek, aralarına fitne, fesad tohumu saçmak.

İ�?te bu bekleme esnasında, Hazreç Kabilesinden Benî Amr bin Avf�??ın müttefiki olan Sinan bin Veber el-Cühenî ile Hz. �?mer�??in Benî Gıfar�??dan ücretle tuttu�?u seyisi Cahcah arasında kuyu ba�?ında bir kavga çıktı. Cahcah, yumruk ve tokatlarla Sinan�??ın yüzünü kanlar içinde bıraktı. Sinan ise feryadı basıp, �??Yeti�?in Muhacirler, neredesiniz?�?� diye seslendi.5

Feryadları duyan Ensarla Muhacirler derhal toplandılar. Kılıçlarını sıyırdılar. Az kalsın büyük bir fitne kopacak, Müslümanlar birbirlerine gireceklerdi. Muhacirlerle Ensarın bazı ileri gelenleri, araya girip, yatı�?tırıcı konu�?malar yaptılar.

O sırada Resûl-i Ekrem Efendimiz, toplulu�?un bulundu�?u yere geldi ve �??Cahiliyye insanlarının dâvâsı mı güdülüyor? Nedir bu çı�?lıklar, bu feryadlar? Derdiniz nedir?�?� diye sordu.

Ashab, bir Muhacirin Ensardan birini tokatladı�?ını söyleyince, �??Bırakınız �?u Cahiliyye âdet ve dâvâsını. �?ünkü o, bir murdarlık, bir kötülüktür. Cahiliyye dâvâsını güden, kendini Cehenneme atmı�? olur�?�1 buyurdu.

Bunun üzerine Sinan, Cahcah üzerindeki hak ve dâvâsından vazgeçti. Bu esnada münafıkların reisi Abdullah bir �?beyy bin Selûl�??un ortaya atıldı�?ı görüldü. Zira, bu hâdise onun için ele geçmez bir fırsattı. Bunu bahâne ederek Müslümanların arasını bozabilirdi. Nitekim, �??Ey Ensar! Bu Muhacirler, sayenizde kuvvet ve �?öhrete nâil olmu�?ken, �?imdi bize böylesine hakaretle muâmele ediyorlar�?� diye ba�?ırdı.

Sonra �?eytanî bir tavırla kavmine dönerek �?öyle dedi:

�??Bunları �?ehrinize getirip bir yer verdiniz, mal ve erzakınıza ortak yaptınız. U�?radı�?ınız bu hakaretlere tek sebep yine sizsiniz.

�??Vallahi, biz Medine�??ye dönecek olursak en izzetli ve kuvvetli olan [kendisi ve etbâı] en zelil ve en zâif olanı [hâ�?â Peygamberimiz ve Muhacirler] oradan sürüp çıkarılacaktır.�?�2

Arkasından da bir sürü herzeler savurdu.

Orada bulunan genç Sahabî Hz. Zeyd bin Erkam, Abdullah bin �?beyy�??in bu sözüne kar�?ı çıktı, �??Vallahi, kavminin içinde zelil ve menfur olan ancak sensin. Muhammed (a.s.m.) ise, Allah tarafından aziz kılınmı�?tır�?� dedi. Peygamberimize derhal durumu bildirece�?ini söyledi.

Ba�?münafık, bu sözler kar�?ısında vaziyet de�?i�?tirerek, �??Ey karde�?imin o�?lu! Sus! Vallahi ben �?aka yapmı�?tım�?�1 diyerek münafıklı�?ını ortaya koydu.

Hz. Zeyd bin Erkam susmadı. Abdullah bin �?beyy�??den i�?ittiklerini oldu�?u gibi gelip Peygamber Efendimize haber verdi. Efendimizin rengi birden de�?i�?ti. Yanında Hz. Ebû Bekir, Hz. Osman, Sa�??d bin Ebî Vakkas, Muhammed bin Mesleme gibi Muhacir ve Ensardan zatlar bulunuyordu. Her �?eye ra�?men meseleyi tahkik etmeyi uygun buldu.

Hz. Zeyd�??e, �??Sakın, İbni �?beyy�??e kar�?ı kin ve dü�?manlı�?ından dolayı bunu söylemi�? olmayasın?�?� buyurdu.

Hz. Zeyd (r.a.), �??Hayır! Vallahi, bunları ondan i�?ittim!�?� dedi.

Resûl-i Ekrem, tekrar, �??Yanlı�? duymu�? olamaz mısın?�?� diye sordu.

Hz. Zeyd, aynı �?ekilde bu sözleri münafıkların reisinden kelimesi kelimesine i�?itti�?ine dâir ikinci defa Allah adına yemin etti.

Abdullah bin �?beyy�??in bu sözleri sarfetti�?i orduda da duyuldu. Ensardan bazıları, �??Kendi kavminin efendisi hakkında haksız isnadda bulundun�?� diyerek Hz. Zeyd bin Erkam�??ı kınadılar. Zeyd onlara cevaben �?öyle dedi:

�??Vallahi, ben bu sözleri ondan i�?ittim! E�?er bu sözleri babamdan dahi i�?itmi�? olsaydım yine Resûlullaha gidip söylemekten asla geri durmazdım. Allah Teâla�??nın, Peygamberine bu hususta vahiy indirip, kimin yalancı oldu�?unu bildirece�?ini ve Resûlullahın sözlerimi do�?rulayaca�?ını umarım�?� dedi.

Sonra da, �??Allah�??ım! Resûlüne, sözlerimi do�?rulayacak vahyini indir�?�1 diye duâ etti.

O sırada Hz. �?mer, �??Yâ Resûlallah! Müsâade buyur da �?u münafı�?ın boynunu vurayım! E�?er onu Muhacirlerden birinin öldürmesini uygun görmüyorsanız, Sa�??d bin Muaz veya Muhammed bin Mesleme�??ye emredin, onu öldürsünler!�?�2 dedi.

Resûl-i Ekrem, bu tekliften memnun kalmadı�?ı gibi, cevabı da dü�?ündürücü oldu:

�??E�?er, ben onun öldürülmesine müsâade edersem, Medine e�?rafından bir ço�?unun gönlüne korku ve endi�?e dü�?er. Ayrıca i�?in iç yüzünü bilmeyen halk, �??Muhammed Ashabını öldürüyor�?? diye konu�?maya ba�?ladıkları zaman durum ne olur, biliyor musun?�?�3

Resûl-i Ekrem Efendimiz, günün en sıcak saati olmasına ra�?men mücahidlerle derhal Medine�??ye do�?ru yola çıkmalarını emretti. Halbuki, o güne kadar, böyle günün en sıcak saatinde yola çıktıkları görülmü�? de�?ildi.4

Resûl-i Ekrem Efendimiz, Abdullah bin �?beyy�??i yanına ça�?ırdı, �??Bana ula�?mı�? olan sözleri sen mi söyledin?�?� diye sordu.

Ba�?münafık söylediklerini inkâr etti:

�??Hayır! Sana kitabı indirmi�? olan Allah�??a yemin ederim ki, ben o sözlerin hiçbirini söylemedim. Zeyd, muhakkak bir yalancıdır�?� dedi.

Peygamber Efendimizin, günün sıcak saatinde ordusunu harekete geçirmesi, Müslümanlar arasında hayretle kar�?ılandı. Ensarın ileri gelenlerinden �?seyd bin Hudayr, �??Yâ Resûlallah! Bu saatte yola çıkmak uygun de�?ildir. Sen, böyle zamanda yola hiç çıkmazdın�?� dedi.

Resûl-i Ekrem, �??Adamınızın söyledi�?ini duymadın mı?�?� buyurdu.

�?seyd bin Hudayr, �??Hangi adam, yâ Resûlallah?�?� diye sordu.

Peygamber Efendimiz, �??Abdullah bin �?beyy�?� dedi.

�?seyd bin Hudayr, �??Ne söylemi�??�?� diye sordu.

Peygamber Efendimiz, �??Medine�??ye dönünce, en aziz ve kuvvetli olan, en zelil ve zaif olanı oradan muhakkak sürüp çıkaracaktır, demi�?�?� dedi.

�?seyd bin Hudayr, �??Yâ Resûlallah! İstersen, sen onu Medine�??den sürüp çıkarırsın!

�??Vallahi, zelil ve zâif olan odur. Aziz ve kuvvetli olan da sensin!

�??Yâ Resûlallah! Sen, yine de ona rıfk ve �?efkat ile muâmele buyur!

�??Vallahi, Allah, seni bize getirdi�?i zaman, kavmi ona hükümdarlık tacı hazırlıyordu.

�??O, elinden saltanatı senin çekip aldı�?ını sanmaktadır�?� diye konu�?tu.1

Peygamber Efendimiz mücahidlerin Abdullah bin �?beyy�??in söyledi�?i sözlerle me�?gul olmasını istemiyordu. Bunun için hareket emri verdi�?i günün sabahına kadar yola devam ettiler. Mücahidler son derece yorulmu�?lardı. Güne�?in sıcaklı�?ı etrafı basınca konakladılar. Yorgunluk ve uykusuzluktan mecalleri kalmamı�?tı. Derhal uykuya daldılar.

Böylece Resûlullah Efendimiz, dedikodunun ordu arasında da büyümesine fırsat vermemi�? oluyordu.

Resûl-i Ekrem Efendimiz, ordusuyla Bek�??â mevkiinden hareket edece�?i sırada �?iddetli bir fırtına esti. Mücahidler korkup ürktüler. Gatafanların reisi Uyeyne bin Hısn�??ın Medine�??ye baskın yapmı�? olmasından endi�?e duydular. Zira, onunla yapılan anla�?ma müddeti son bulmu�?tu.

Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, �??Size Uyeyne bin Hısn�??dan bir zarar gelmez�?� dedi. Sonra da, �??Korkmayınız! Bu fırtına, bir büyük kâfirin ölümü dolayısıyla esmektedir!�?� buyurdu.

Gerçek, Resûl-i Ekrem Efendimizin haber verdi�?i gibiydi. Medine�??ye vardıklarında münafıklara arka çıkan Yahudî büyüklerinden Rifaâ bin Zeyd bin Tabut�??un aynı gün ölmü�? oldu�?unu ö�?rendiler.1 Bu adam, Peygamberimiz ve İslâmın azılı dü�?manlarından biri idi.



Hz. Abdullah�??ın teklifi

Kaderin cilvesi bu; baba �?beyy, nifakın reisli�?ini yaparken, o�?ul Abdullah, İslâmı fevkalâde bir ciddiyet ve ittikâ içinde ya�?ayan halis bir Müslümandı. Babasının sözlerini duyunca, Resûl-i Ekremin huzuruna çıktı, �??Yâ Resûlallah,�?� dedi, �??babamla aranızda geçen hadiseyi i�?ittim. Onu öldürmek istedi�?inizi haber aldım. E�?er bu i�?i muhakkak yapacaksanız, bana emir buyurunuz, �?u anda gidip ba�?ını huzurunuza getireyim. Bütün Hazreçliler bilirler ki, babama pek ziyade muhabbetim vardır. Onun öldürülmesini ba�?kasına havale ederseniz, ihtimal ki, o adama kar�?ı nefsimde bir dü�?manlık meydana gelir ve bir kafire kar�?ı bir mü�??mini öldürerek Cehenneme müstahak olurum!�?�

Sahabîdeki îmân i�?te böylesine kuvvetli idi. Resûlullah ve Müslümanlara hakaret eden babasının ba�?ını kesecek kadar!

Resûl-i Ekrem; verdi�?i cevapla bu kahraman Sahabîyi �?öyle teselli etti:

�??Ey Abdullah! Babanı öldürmeyi istemedim. Hiç kimseyi de onu öldürmekle vazifelendirmedim. Aramızda ya�?adıkça ona iyi davranırız!�?�1

İslâm ordusu Medine�??ye yakla�?mı�?tı. Akik denilen vadide Hz. Abdullah atından indi. Babası Abdullah bin �?beyy�??in önünü kesti. Devesini ıhdırıp çöktürdü ve, �??İzzet ve kuvvetin, Allah ve Resûlüne ait oldu�?unu söylemedikçe, seni asla bırakmayaca�?ım�?� dedi.

Ba�?münafık birden �?a�?kına döndü. Bu sözleri hiddetli hiddetli söyleyen, o�?lu Abdullah idi. Bunu nasıl yapabilirdi? �?mân etmi�? gibi görünen münafık, elbette gerçek bir îmânın insana neler yaptırabilece�?ini bilemezdi.

O�?luna, �??Demek, sen, bu kadar insanlar arasında beni Medine�??ye sokmayacaksın, öyle mi?�?� dedi.

Hz. Abdullah, �??Evet,�?� dedi, �??bugün insanlar arasında, en aziz kimdir, en zelil kimdir, sana ö�?retmeden seni asla bırakmayaca�?ım. Hattâ izzet ve �?erefin Allah ve Resûlüne ait oldu�?unu burada itiraf ve ikrar etmezsen, boynunu vururum.�?�

Ba�?münafık, Hz. Abdullah�??ın sözlerinde kararlı oldu�?unu anlayınca mecburen, �??Ben, �?ehadet ederim ki, izzet ve kuvvet, Allah�??a, Resûlüne ve mü�??minlere âittir�?� dedi.

Hâdiseyi duyan Resûl-i Ekrem Efendimiz, Hz. Abdullah�??a, �??Allah, seni, Resûlünden ve mü�??minlerden dolayı hayırla mükâfatlandırsın�?� diyerek duâ etti ve babasını serbest bırakmasını da kendisine emretti.2

Resûl-i Ekrem Efendimiz, yirmi sekiz gün sonra Ramazan hilâli do�?du�?u zaman ordusuyla Medine�??ye geri döndü.3



Münâfıklar hakkında müstakil sûre inmesi

Bütün bu olup bitenlerden sonra, ba�?münafık Abdullah bin �?beyy bin Selûl ile di�?er münafıklar hakkında müstakil bir sûre nazil oldu. Sûrede meâlen münafıkların vasıflarından �?öyle bahsediliyordu:

�??Münâfıklar sana geldiklerinde �??�?ehâdet ederiz ki �?üphesiz sen Allah�??ın Resûlüsün�?? dediler. Allah bilir ki sen elbette Onun Resûlüsün. Münâfıkların yalancı olduklarına da Allah �?âhittir.

�??Onlar yeminlerini bir kalkan olarak kullanıp halkı Allah�??ın yolundan saptırdılar. Bu yaptıkları ne kötü bir �?eydir!

�??�?ünkü onlar önce îmân etmi�?, sonra da kâfir olmu�?lar, bu yüzden kalbleri mühürlenmi�?tir. Artık hakkı anlayamazlar.

�??Onları gördü�?ünde cüsseleri ho�?una gider. Konu�?tuklarında sözlerine kulak verirsin. Onlar elbise giydirilmi�? odun gibidir. Her gürültüyü aleyhlerine sanırlar. Onlar dü�?manın tâ kendisidir; onlardan sakın. Allah onları kahretsin; nasıl da haktan yüzleri çevriliyor!�?�1

Sûrenin daha sonraki âyetlerinde ise, Abdullah bin �?beyy�??in sarfetti�?i sözlerden bahsediliyor ve meâlen �?öyle deniliyordu:

�??Onlar, �??Allah Resûlünün yanındakilere bir�?ey vermeyin ki da�?ılıp gitsinler�?? diyen kimselerdir. Halbuki göklerin ve yerin hazineleri Allah�??ındır; lâkin münâfıklar bunu anlayamazlar.

�??�??E�?er Medine�??ye dönersek, üstün ve �?erefli olanlar, hor ve hâkir olanları oradan çıkaracaktır.�?? diyorlar. Halbuki �?eref ve üstünlük Allah�??a, Resûlüne ve mü�??minlere âittir; lâkin münâfıklar bunu bilmezler.�?�2

Bu âyetler nâzil olup, münâfıkların yalancıların tâ kendileri oldukları haber verilince, Resûl-i Ekrem Efendimiz Hz. Zeyd bin Erkam�??ı huzuruna ça�?ırdı. Kula�?ından tuttu ve, �??İ�?te, Allah yolunda kula�?ıyla vazifesini yerine getirmi�? olan genç budur!�?� buyurdu.

Sonra da, �??Ey Zeyd! Allah, seni tasdik etti�?� dedi.1

* * *



Peygamberimizin Hz. Cüveyriye ile Evlenmesi

Hz. Cüveyriye, Benî Müstalık Kabilesi reisi Hâris bin Ebî Dırar�??ın kızı idi. Müreysi Gazâsında alınan esirlerden biri de kendisiydi. Kocası Müsafi bin Safvan Peygamberimizin amansız dü�?manlarından biri idi. Harpte öldürülünce Hz. Cüveyriye dul kalmı�?tı.

Esirler, mücahidler arasında bölü�?türüldü�?ü zaman, Hz. Cüveyriye, Sabit bin Kays ile amcası o�?lunun hissesine dü�?mü�?tü.1

Hz. Cüveyriye, Sabit bin Kays�??la anla�?mı�?, kesi�?me yapmı�?tı2 Tayin edilen fidyeyi ödedi�?i takdirde hürriyetine kavu�?acaktı. Fakat, fidye ödeyecek imkânı yoktu. Bu sebeple Peygamber Efendimize müracaat etti ve kurtulu�? fidyesinin ödenmesi hususunda yardım talebinde bulundu.

Resûl-i Ekrem Efendimiz, ona, �??Sana, bundan daha hayırlı olan yok mudur?�?� diye sordu.

Beklenmedik bir soruya muhatap olan Hz. Cüveyriye birden �?a�?ırdı. Hürriyetine kavu�?maktan, tekrar anne babasına, yurduna varmaktan daha hayırlı ne olabilirdi?

Bir anlık bir tereddütten sonra, �??Yâ Resûlallah!�?� dedi. �??Hakkımda yapaca�?ınız bundan daha hayırlı �?ey nedir?�?�

Peygamber Efendimiz, �??Senin kurtulu�? fidyeni ödeyerek seni zevceli�?e kabul etmemdir�?� buyurdu.

Hz. Cüveyriye bütün bütün �?a�?ırdı. Esaretten kurtuldu�?u gibi, böylesine büyük bir �?erefe de nâil olacaktı. Bir an kendi âlemine daldı. Peygamber Efendimizin yurtlarına varmadan bir kaç gün önceki rüyasını hatırladı: Ay Medine�??den sanki yürüyüp gömle�?ine girmi�?ti.1

Bir anlık bir �?a�?kınlıktan sonra, yüzünde sevinç alâmetleri belirdi. Peygamberimizin teklifine cevabı �?u oldu:

�??Yâ Resûlallah! E�?er, beni bu �?erefe nâil ederseniz, �?üphesiz benim için bundan daha hayırlı bir devlet ve saadet olamaz!�?�2



Hâris bin Ebî Dırar�??ın Müslüman olması

Hz. Cüveyriye�??nin babası Hâris bin Ebî Dırar da o sırada, kızını kurtarmak için yanına develer alarak Medine�??ye do�?ru yola çıkmı�? idi. Akik Vadisine varınca develerine baktı. Kıyamadı�?ı ikisini vadide iki da�? arasında kuytu bir yerde sakladı. Sonra Peygamber Efendimizin huzuruna geldi, �??Yâ Muhammed! Kızımı esir almı�?sınız. �?unlar onun kurtulu�? fidyesidir�?� dedi.

Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, �??Akik�??ten, filan da�?lar arasında, filan kuytuya saklamı�? oldu�?un iki deveyi neden getirmedin?�?� diye sordu.

Hâris birden �?a�?ırdı. Hiç kimse develeri oraya saklamı�? oldu�?unu bilmiyordu. Artık beklemek mânâsızdı. Derhal �??Ben, �?ehâdet ederim ki, Allah�??tan ba�?ka ilâh yoktur. Muhakkak sen de Allah�??ın Resûlüsün. Vallahi, yaptı�?ımı Allah�??tan ba�?ka kimse bilmiyordu�?� diyerek Müslüman oldu. Onunla birlikte, iki o�?lu ve kavminden yanında bulunanlar da orada Müslüman oldular.3

Peygamberimiz, Sabit bin Kays�??a (r.a.) haber gönderip, durumu kendisine arzetti. Hz. Cüveyriye�??yi kendisinden istedi. Sabit bin Kays tereddüt göstermeden, �??Babam anam sana fedâ olsun yâ Resûlallah, sana onu ba�?ı�?ladım�?� dedi.

Resûl-i Ekrem Efendimiz, kurtulu�? fidyesini ödeyerek Hz. Cüveyriye�??yi babasına teslim etti.



Hz. Cüveyriye�??nin Peygamberimizle evlenmesi

Müslüman olan Hz. Cüveyriye�??yi zevceli�?e kabul etmek üzere Peygamber Efendimiz onu babası Hâris bin Ebî Dırar�??dan istedi. Baba Hâris buna muvafakat gösterdi.

Peygamber Efendimiz, dört yüz dirhem mehir vererek Hz. Cüveyriye�??yi zevceli�?e aldı.1

Peygamber Efendimizin Hz. Cüveyriye�??yi zevceli�?e aldı�?ını gören Ashab-ı Kiram, �??Resûlullahın zevcesinin akraba ve taallûkatı artık esir kalmamalıdır�?� diyerek ellerindeki bütün esirleri serbest bıraktılar. Bu esirler arasında sadece yüz tane kadın vardı.

Bunun için Hz. �?i�?e der ki: �??Ben, kavmi için Cüveyriye�??den daha hayırlı, daha mübârek bir kadın bilmiyorum.�?�2

Gerçekten de Hz. Cüveyriye bahtiyar bir kadındı. Bir günde esir iken hem Resûl-i Ekrem Efendimize zevce olma �?erefi ve saadetine erdi, hem de kavminin esaretten kurtulmasına sebep oldu.

Peygamber Efendimizin Hz. Cüveyriye�??yi e�? olarak aldı�?ını duyan Müstalıko�?ullarından birçok kimse de, bu mürüvvet ve alicenaplı�?a hayran kalıp, Medine�??ye gelerek Müslüman oldular.

Peygamber Efendimizin bütün evliliklerinde ayrı ayrı hikmet ve maslahatlar vardır. Bu evlili�?inde içtimâî bir hikmet ve maslahatı göz önünde bulundurmu�?tur. O da, kalbleri kendisine ve İslâma ısındırmak, kabileleri akrabalık ba�?ı kurarak etrafında toplamak, kendisine ve İslâma yardımcı kılmaktı. Malûmdur ki, insan bir kabileden veya bir a�?iretten evlendi�?i zaman, onun ile o kabile veya a�?iret arasında bir yakınlık meydana gelir. Bu da, tabiî olarak onları o insanın yardımına ko�?turur.

İ�?te, Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, Hz. Cüveyriye ile evlenmesinde bu maksat ve gayeyi gütmü�?tür. Ve bunda görüldü�?ü gibi muvaffak da olmu�?tur.



Hz. Cüveyriye�??nin asıl adı

Hz. Cüveyriye�??nin asıl adı Berre idi. Bu ismi be�?enmeyen Resûl-i Ekrem Efendimiz, evlendikten sonra, �??kadıncık�?� veya �??kızca�?ız�?� mânâsına gelen Cüveyriye ismini taktı.1

Hz. Cüveyriye, son derece takvâ sahibi idi. Yoksullara, fakirlere kar�?ı son derece �?efkatli, merhametli davranırdı. Yemez, ba�?kasına yedirir; içmez, ba�?kasına içirirdi. Bir gün Resûl-i Ekrem odasına giderek, �??Yiyecek bir �?ey var mı?�?� diye sormu�?tu.

Hz. Cüveyriye, �??Hayır, yâ Resûlallah! Yanımda yiyecek bir�?ey yok. Sadece bir davar kemi�?i vardı ki, onu da kadın azadlımıza sadaka olarak verdim�?�2 cevabını vermi�?ti.

Hz. Cüveyriye, hicretin 57. yılında vefât etti. Baki mezarlı�?ına defnedildi.

* * *



İfk Hâdisesi


Zâhiren îmân etmi�? görünüp, hakikatte îmân etmemi�? münâfıklar gürûhu, her zaman her fırsatta Resûl-i Ekrem Efendimiz ve Ashabını rahatsız etmek gayret ve maksadını ta�?ıyorlardı. Bu maksatlarına muvaffak olmak için de ellerinden gelen her yola ba�?vurmaktan asla çekinmiyorlardı. �?yle ki Kâinatın Efendisinin lekesiz, tertemiz mahrem hayatına dil uzatacak kadar küstah ve âdice hareket edebilme cü�??retini bile gösterebiliyorlardı.

İfk hâdisesi, Hz. �?i�?e (r.a.) Validemize münâfıkların reisi Abdullah bin �?beyy tarafından yapılan iftira hâdisesidir. Hâdise �?öyle cereyan etmi�?tir:

Hz. �?i�?e�??den (r.a.) ö�?rendi�?imize göre, Resûlullah (a.s.m.) herhangi bir sefere çıkacakları zaman ezvâc-ı tâhirat arasında kur�??a çeker, kime dü�?erse onu beraberinde *****ürürdü.1 Benî Müstalık Gazâsında ise kur�??a Hz. �?i�?e Validemize çıkmı�?tı.2

Hâdisenin bundan sonrasını bizzat Hz. �?i�?e Validemiz �?öyle anlatmı�?tır:

�??Resûlullah ile beraber sefere çıkmı�?tım. Bu sefer, tesettür âyeti inzâl buyrulduktan sonra idi. Bunun için ben hevdeçin içinde ta�?ınır, konak yerine de hevdeç içinde indirilirdim. Bu suretle gittik.

�??Resûlullah (a.s.m.) Benî Müstalık gazâsından dönüyordu. Medine�??ye yakla�?tı�?ımızda bir konak yerine indi. Gecenin bir bölümünü orada geçirdi. Sonra göç edilmesini emretti.

�??Hareket emri verildi�?i zaman, ben kalkıp ihtiyacımı gidermek için yalnız ba�?ıma ordudan ayrılıp gittim. Kazâ-yı hâcet ederek dönüp bindi�?im devemin yanına geldim. Gö�?sümü yokladı�?ımda, Yemen göz boncu�?undan dizilmi�? gerdanlı�?ımın kopmu�? oldu�?unu farkettim. (Bu gerdanlı�?ı annesi �?mmü Rumân dü�?ün hediyesi olarak takmı�?tı.) Dönüp gerdanlı�?ımı aramaya koyuldum. Fakat onu aramak beni yoldan alıkoymu�?tu. Ben öyle zannetmi�?tim ki, sefere i�?tirak etmi�? olanlar bir ay bekleseler dahi, benim devemi, ben hevdeçte bulunmadıkça sevk etmezler. Halbuki yolda bana hizmet edenler gelip hevdecimi yüklemi�?ler, bindi�?im deveyi de hareket ettirmi�?lerdi. Onlar beni hevdeç içinde sanıyorlarmı�?.

�??�?ünkü o zaman kadınlar hafif idi. İri ve a�?ır vücutlu de�?illerdi. Yemek de az yerlerdi. Bu sebeple hizmetçiler hevdeci yüklemek üzere kaldırdıklarında hevdecin a�?ırlık derecesinin farkına varamayarak yüklemi�?ler. Hem ben, küçük ve zaif bir kadındım. Deveyi sürüp gitmi�?ler.

�??Gerdanlı�?ımı, ordu ayrılıp gittikten sonra buldum. Hemen dönüp ordugâha geldim. Fakat onlardan kimseyi bulamadım. Hepsi çekip gitmi�?ti. Bende orada evvelce bulundu�?um yere geldim. �?ar�?afıma bürünü yanımın üzerine uzandım. Hevdeç�??te beni bulamayınca, aramak için yanıma gelirler sandım.

�??O sırada gözlerimi uyku bürüdü, uyumu�? kalmı�?ım.

�??Safvan bin Muattal, ordunun arkasına kalır, halkın mallarını ara�?tırır, bir �?ey kalmı�?sa, kaybolmamak için alıp di�?er konak yerine *****ürürdü.

�??Safvan, askerin arkasından yürüyerek, sabaha kar�?ı bulundu�?um yere do�?ru gelmi�?. Uyuyan bir insan karaltısı görünce, gelip ba�?ucuma dikilmi�? ve beni görür görmez tanımı�?. �?ünkü, bize hicâb âyeti inmeden evvel, onun beni görmü�?lü�?ü vardı.

�??Safvan, beni görünce �?a�?ırarak �??İnna lillahi ve inna ileyhi raciûn [Biz Allah�??ın kullarıyız ve muhakkak Ona dönüp varıcıyız]�?? dedi.

�??Hemen onun sesine uyandım. �?ar�?afımla yüzümü örtüp büründüm.

�??Vallahi, onunla ne bir kelime konu�?mu�?uzdur, ne de �??İnna lillahi ve inna ileyhi raciûn�?? ifâdesinden ba�?ka ondan bir kelime i�?itmi�?imdir.

�??Bundan sonra Safvan, devesini ıhdırdı. Beni, binsin diye aya�?ını devesinin ön aya�?ına bastı. �??Bin�?? dedi ve kendisi geri çekildi.

�??Ben de hemen kalkıp deveye bindim. Kendisi de devenin ba�?ını, yularını çekerek askere yeti�?mek için sür�??atle ilerlemeye ba�?ladı. Sabaha kadar askerin arkasından yeti�?emedik.

�??Nihayet asker, konak yerine inip yerle�?ti�?i sırada idi ki Safvan�??ın, devemin yularını çekerek konak yerine getirdi�?i görüldü.�?�1

Ba�?münafı�?ın durumu de�?erlendirmesi

Safvan bin Muattal, Hz. �?i�?e Validemizi deve üzerinde getirirken, münafıkların ba�?ı Abdullah bin �?beyy�??le kar�?ıla�?mı�?lardı. Abdullah bin �?beyy, �??Bu kimdir?�?� diye sordu.

�??�?i�?e�??dir�?� dediler.

Kavmi arasında itibarı oldukça sarsılan, bütün nazarları menfî �?ekilde üstüne toplamı�? bulunan ba�?münâfık bu masum hâdiseyi diline dolamak istedi. Bu me�?�??um niyetini hemen orada izhar etti:

�??Vallahi�?� dedi, �??ne �?i�?e, o adamdan dolayı kurtulur, ne de o adam, �?i�?e�??den dolayı kurtulur.�?�

Daha bir sürü alçakça laf etti.2

Ordugâh, ba�?münâfık Abdullah bin �?beyy bin Selûl�??ün yaptı�?ı iftira ile çalkalandı.

Hz. �?i�?e der ki: �??İftiracılar, aleyhimde söyleyeceklerini söylemi�?ler, ordugâh çalkalanmı�?. Vallahi, benim bunların hiçbirinden haberim yoktu!�?�1

�?enî iftira

Görüldü�?ü gibi hâdise her türlü �?âibeden uzak cereyan etmi�?ti. Hz. �?i�?e Validemiz makul ve me�?ru bir mazeret sebebiyle geride kalmı�?. Bir müddet sonra, ordunun geride kalan ve dü�?en e�?yalarını bulup sahiplerine teslim etmek üzere toplamakla vazifeli gayet saf, temiz kalbli ve sonradan hasûr oldu�?u, yani erkekli�?i bile bulunmadı�?ı anla�?ılan Safvan bin Muattal tarafından görülmü�? ve getirilip orduya yeti�?tirilmi�?tir.

Kur�??an-ı Azimü�?�?ana göre; peygamberler (a.s.), mü�??minlere öz nefislerinden daha üstündür. Ezvâc-ı Tâhirat da mü�??minlerin anneleri hükmündedir. Resûl-i Ekrem Efendimizden sonra bile zevcelerinden herhangi birini nikâhlamak kesinlikle yasaklanmı�?tır.2

Buna binaen, Allah�??a ve Resûlüne gerçek mânâda îmân etmi�? olan bir Müslümanın, bu kadar kesin ve açık âyetler kar�?ısında, Hz. Resûlullahın, gerek sa�?lı�?ında ve gerek Mele-i A�??lâya yükseli�?lerinden sonra, hanımlarından herhangi birisine, kîmân gözle bakması, hatta böyle bir kötülü�?ü kalbinden geçirmesi bile tasavvur edilemez.

Allah ve Resûlüne gerçek mânâda îmân etmi�? ve onların emir ve yasaklarına riayet eden gerçek bir mü�??min ve Müslümanın, canından çok sevdi�?i Peygamberinin zevcesini, örtüsüne bürünmü�? ve yapa yalnız uykuya dalmı�? bir halde görünce, onu hürmet ve saygı içinde deveye bindirip, orduya sü�??ratle yeti�?mesi kadar tabiî ve zarurî ne olabilirdi?

İ�?te, gerçek mânâda bir mü�??min ve Müslüman olan, hattâ erkeklik özelli�?inden bile mahrum bulunan Safvan bin Muattal da dininin gere�?i olan bu vazifeyi yapmı�?tır.

Ne var ki, kalblerinde hastalık bulunan, dilleriyle îmân ettik deyip, kalben îmân etmemi�? bulunan ve i�?leri güçleri mü�??minleri birbirine dü�?ürmek olan münafıklar, hususan Abdullah bin �?beyy bin Selûl, bunu bir ganimet bilmi�? ve diline dolayarak Hz. �?i�?e Vâlidemize �?en�??îce iftirada bulunmu�?tur. Maksadı üzerine toplanan nazarları da�?ıtmak, Resûl-i Kibriyâ Efendimizin nazik ruhunu rencide etmek ve Müslümanları birbirine dü�?ürmek, onların birbirine kar�?ı olan itimadlarını sarsmaktı.



Hz. �?i�?e söylenenlerden uzun müddet habersizdi

Münafıkların reisi Abdullah bin �?beyy�??in ba�?lattı�?ı, Hassan bin Sabit, Mistah bin �?sâse, Hamne bint-i Cah�? ve halktan bazı saf Müslümanların, münâfıkların tuza�?ına dü�?erek etrafa yaydıkları iftira hâdisesinden Hz. �?i�?e�??nin uzun bir müddet haberi olmamı�?tı. Bu hususu Hz. �?i�?e (r.a.) �?öyle anlatır:

�??Medine�??ya gelince ben, çok geçmeden a�?ır bir hastalı�?a [humma] tutuldum. Bir ay çektim. Me�?er bu esnada halk arasında Ashab-ı İfk�??in iftirâları dola�?ıyormu�?. Ben ise olanlardan bütünüyle habersizdim. Aleyhimdeki iftirâları Resûlullahla annem ve babam da duymu�?lar, fakat bana hiçbir �?eyden bahsetmiyorlardı.

�??Yalnız hastalı�?ımda beni �?üphelendiren bir husus vardı: Nebî�??den (a.s.m.) daha önce hastalandı�?ım zamanımda görmü�? oldu�?um lütuf ve �?efkatı bu hastalı�?ım esnasında görmüyordum. Ve adımı bile zikretmeden �??Hastanız nasıl?�?? diyor ve bununla iktifâ ediyordu. Benim, iftiracıların uydurduklarından hiç haberim yoktu.�?�1

Söylenenleri Hz. Resûlullah, Hz. Ebû Bekir ve Hz. �?i�?e�??nin anneleri duymu�? olmasına ra�?men, Hz. �?i�?e�??ye bir �?eyden bahsetmiyorlardı. Ancak yukarıda zikretti�?imiz �?ekilde Hz. Resûlullahın kendisine kar�?ı tavrından Hz. �?i�?e endi�?e duyuyor ve üzülüyordu. Fakat, bunun sebebinden haberi yoktu.



Hz. �?i�?e, iftirâyı nasıl ve kimden ö�?rendi?

Hz. �?i�?e, iftirayı kimden ve nasıl ö�?rendi�?ini de �?öyle anlatır:

�??Aradan yirmi küsûr kadar gece geçmi�?ti. Hastalı�?ımı atlatmı�?, nekâhet devresine girmi�?tim.

�??Bizler, o zaman Arap olmayanların evleri yanında edindikleri �?u helâları, kokusundan tiksindi�?imiz için, evlerimizin yanında bulundurmaz, Medine�??nin kırlarına çıkardık. Kadınlar, her gece oraya ihtiyaçlarını gidermek için çıkarlardı.

�??Ben, yine bir gece Mıstah bin �?sâse�??nin annesi ile, hacet giderme yerimiz olan Menası�?? tarafına çıkmı�?tım. Mıstah�??ın annesi, çar�?afına takılarak dü�?ünce, �??Mıstah yüzünün üzerine dü�?sün, kahrolsun!�?? diyerek o�?luna bedduâ etti.

�??Ben, �??Ey ana! Ne diye o�?luna bedduâ ediyorsun?�?? dedim. Sustu, cevap vermedi.

�??İkinci kere aya�?ı dola�?ıp dü�?tü. Yine; �??Mıstah, yüzünün üstüne dü�?sün, kahrolsun!�?? diye bedduâ etti.

�??Ben, �??Ey ana! Ne diye o�?luna bedduâ ediyorsun?�?? dedim. Yine susup cevap vermedi.

�??�?çüncü kere dü�?tü. Yine; �??Mıstah, yüzünün üstüne dü�?sün, kahrolsun!�?? diye bedduâ etti.

�??Ben yine �??Ey ana! Ne diye o�?luna bedduâ ediyorsun?�?? Bedir Sava�?ında bulunmu�? bir zata sövülür, bedduâ edilir mi?�?? dedim.

�??O, �??Vallahi, ben, ona senin aleyhinde söylediklerinden dolayı bedduâ ediyorum�?? dedi.

�??O, neler söylemi�??�?? diye sordum.

�??Bunun üzerine, Mıstah�??ın annesi, iftiracıların söylediklerini bana teker teker anlattı. Hastalı�?ım tekrar geri geldi.

�??Vallahi, üzüntümden hacetimi gidermeye bile güç yetiremedim ve döndüm. O kadar a�?ladım ki, a�?lamaktan ci�?erlerim kopacak, parçalanacak sandım.�?�1



Hz. �?i�?e annesinin evinde

Hastalı�?ında Hz. �?i�?e�??ye annesi �?mmü Rumân bakıyordu.

Birgün yine Resûlullah, selâm verip yanına girdi. Hz. �?i�?e�??nin ismini zikretmeden, �??Hastanız nasıldır? diye sordu. Ba�?ka da hiçbir �?ey konu�?madı.

Hz. �?i�?e der ki: �??Artık kendimi tutamadım, �??Yâ Resûlallah! �?imdiye kadar görmedi�?im eziyeti görüyor ve çekiyorum. Bana müsâade etsen de annemin evine gitsem. Hastalı�?ıma orada bakılsa olmaz mı? dedim.

�??Resûlullah, �??Gitmende bir mahzur yok�?? dedi.

�??Ben, ebeveynimin yanına gidip, aleyhimdeki haberin iç yüzünü anlamak istiyordum.

�??Resûlullah, yanıma bir hizmetçi katıp, beni babamın evine gönderdi.

�??Annem, �??Kızca�?ızım, sen niçin geldin?�?? diye sordu.

�??Anneci�?im dedim, �??halk, benim aleyhimde neler söyleyip duruyormu�? da, siz bana hiçbir �?ey sızdırmadınız?

�??Annem �??Kızca�?ızım,�?? dedi, �??sen kendini hiç üzme. Sıhhatini dü�?ün. Vallahi, bir kadın senin gibi güzel ve kocasının yanında sevgili olsun ve onun birçok ortakları bulunsun da onu kıskanmasınlar ve onun aleyhinde bir takım laflar çıkarmasınlar, bu pek nâdirdir.�??

�??�??Babamın, bundan haberi var mı?�?? dedim.

�??�??Evet�?? dedi.

�??�??Resûlullahın da haberi var mı?�?? diye sordum.

�??�??Evet�?? dedi.

�??Kendimi tutamadım a�?ladım. Babam, damda Kur�??ân okuyordu. Sesimi duyunca, indi.

�??Anneme �??Nedir bunun hâli�?? diye sordu.

�??Annem, �??hakkındaki dedikodulardan haberi olmu�?�?? dedi.

�??Babamın da gözleri ya�?la doldu. O gece, sabaha kadar hep a�?layıp durdum.�?�1



Peygamberimizin Ashabıyla isti�?âresi

Resûl-i Ekrem Efendimiz, Hz. �?i�?e aleyhinde yapılan iftirânın etrafta konu�?uldu�?u günlerde vakitlerinin ço�?unu evinde geçiriyor, pek dı�?arı çıkmıyordu.

Konu ile ilgili vahyin gelmesi gecikince, Ashabıyla konu�?tu, onların fikirlerini aldı.

Hz. �?mer fikrini �?öyle ifâde etti:

�??Yâ Resûlallah! Hâ�?â! Bu büyük bir bühtan ve iftirâdır. Kesinlikle biliyorum ki, bu, münâfıkların yalanlarından birisidir.

�??Allahü Teâlâ, bedeninize sinek kondurmaktan sizi koruyor. Bedenini böyle pisliklere konan sineklerden bile muhafaza eden, onları bedenine yakla�?tırmayan Allah, nasıl olur da âileni, böyle kötülüklere bula�?maktan korumaz?�?�

Hz. Osman ise görü�?ünü �?öyle açıkladı:

�??Yâ Resûlallah! Allah, üzerine insan aya�?ı basmasın, yahut yeryüzündeki pislikler üzerine dü�?mesin diye gölgenizi yere dü�?ürmekten korumaktadır.

�??Böyle gölgenizi bile hiç kimseye çi�?netmezken, nasıl olur da sizin âilenizin namusunu herhangi bir kimsenin kirletmesine meydan ve imkân verir?�?�

Hz. Ali de kanaatini �?öyle ifâde etti:

�??Yâ Resûlallah! Bir gün bize namaz kıldırıyordun. Namaz içinde iken, ayakkabılarını çıkartmı�?tınız. Size uyarak biz de çıkartmı�?tık.

�??Namaz bitince, ayakkabılarımızı çıkarmanın sebebini bize sormu�?tun. Biz de sana uymu�? olmak için çıkardı�?ımızı söylemi�?tik. Bunun üzerine siz; �??Temiz olmadıkları için, onları çıkarmamı bana Cebrâil emretti�?? demi�?tiniz.

�??Böyle ayakkabılarınıza bula�?an pislik, size bildirildi�?i ve onları pislik bula�?ı�?ından dolayı çıkarmanız size emredildi�?i halde, âilenize, namus kirletecek kötülüklerden bir �?ey bula�?sın da, onu çıkarmanız için size emredilmesin, olur mu hiç?�?�1

Resûl-i Ekrem Efendimiz bu arada, Hz. �?i�?e Vâlidemizin hizmetçisi Hz. Berire�??nin de görü�?ünü sordu.

Hz. Berire, �?? Yâ Resûlallah,�?� dedi, �??seni hak peygamber olarak gönderen Allah�??a yemin ederim ki, ben onun hakkında hayırdan ba�?ka bir�?ey bilmiyorum. Onun hakkında kusur olarak sadece �?unu söyleyebilirim: Kendisi çok genç bir kadındı. Ev halkının hamurunu yo�?ururken uyuya kalırdı da, evde beslenilen koyun gelir, hamurunu yerdi.2

Hz. Zeyneb (r.a.) Peygamberimizin zecveleri arasında güzelli�?i ve Efendimiz yanındaki mevkii ile kendisini Hz. �?i�?e Vâlidemizle e�?it görür ve zaman zaman rekabet ederdi. Buna ra�?men Hz. �?i�?e hakkında bu hususta en küçük bir kötü zanna kapılmamı�?, Resûlullah bu hususta onun görü�?ünü sorunca, �?u cevabı vermi�?ti:

�??Yâ Resûlallah! Ben i�?itmedi�?imi �??i�?ittim�?? demekten, kula�?ıma gelmeyeni �??duydum�?? demekten kula�?ımı; ve görmedi�?imi �??gördüm�?? demekten gözümü korurum. Vallahi, ben onun hakkında hayırdan ba�?ka hiçbir �?ey bilmiyorum.�?�1



Peygamberimizin hitâbesi

Aslında Resûl-i Ekrem Efendimiz, zevcesi Hz. �?i�?e�??nin böyle bir isnaddan uzak oldu�?unu çok iyi biliyordu. Ancak böylesine hâince ve sinsice plânlı bir iftiranın halk arasında yayılması, kendisini son derece üzmü�?tü. Bu, Hz. �?i�?e�??ye kar�?ı ister istemez tavrını de�?i�?tirmesine sebep olmu�?tu. Nitekim, mescidde irad etti�?i hutbede bunu açıkça ifâde ediyordu:

�??Ey Müslümanlar cemâatı! �?ilem aleyhindeki iftirasıyla beni üzüntüye dü�?üren bir �?ahsa kar�?ı bana kim yardım eder? Halbuki, vallahi ben, âilem hakkında hayırdan ba�?ka bir �?ey bilmiyorum. İftiracılar öyle bir adamın ismini de ileri sürdüler ki, ben onun hakkında da hayırdan ba�?ka bir �?ey bilmiyorum.�?�2



Peygamberimizin, Hz. �?i�?e ile konu�?ması

Hz. �?i�?e�??ye iftirâ edili�?in üzerinden bir ay gibi uzun bir müddet geçmi�? olmasına ra�?men, Resûl-i Ekrem Efendimize (a.s.m.) bu hususta herhangi bir vahiy inmedi.

Mescidde Ashabına irad etti�?i hitabesinden birkaç gün sonra Hz. Ebû Bekir�??in evine vardı. Selâm verdikten sonra, Hz. �?i�?e�??nin yanına oturdu ve �?öyle dedi:

�??Ey �?i�?e! Hakkında bana �?öyle �?öyle sözler eri�?ti. E�?er sen bu isnadlardan uzak isen, yakında Allah, seni onlardan berî ve uzak tuttu�?unu açıklar. Yok e�?er böyle bir günaha yakla�?tınsa, Allah�??tan af dile ve Ona tevbe et! �?ünkü kul, günahını itiraf ve sonra da tevbe edince, Allah da ona afv ile muamele buyurur.�?�

Hz. �?i�?e o andaki durumunu da �?öyle anlatır:

�??Resûlullah (a.s.m.) sözlerini bitirince gözümün ya�?ı kesildi. �?yle ki, göz ya�?ından birtek damla bulamıyordum. Hemen babama dönüp, Resûlullaha bu hususta benim tarafımdan cevap ver�?? dedim.

�??Babam, �??Vallahi kızım! Resûlullaha (a.sm.) ne diyece�?imi bilemiyorum�?? dedi.

�??Sonra anneme döndüm, Resûlullaha bu hususta benim tarafımdan cevap ver�?? dedim.

�??O da, �??Vallahi, ben de Resûlullaha ne diyece�?imi bilmiyorum�?? dedi.�?�1

Baba ve annesi Resûlullaha herhangi bir cevapta bulunmayınca, Hz. �?i�?e bizzat konu�?mak mecburiyetinde kaldı. �?ehâdet getirip, Cenâb-ı Hakka hamd ve senâda bulunduktan sonra, �??Vallahi,�?� dedi. �??Ben anladım ki, siz halkın yaptı�?ı dedikoduyu i�?itmi�?siniz. Hattâ, onlara inanmı�? gibisiniz!

�??�?imdi, ben, size o kötülükten uza�?ım, desem�??ki Allah biliyor, uza�?ımdır�??beni do�?rulamazsınız!

�??Farazâ, ben, kötü bir i�? yaptım(!) desem�??ki Allah biliyor, ben böyle bir �?eyden uza�?ım�??siz, beni hemen tasdik edersiniz!

�??Vallahi, ben kendim için de, sizin için de Yâkub�??un (a.s.) o�?ulları ile olan misâlinden ba�?ka getirecek misâl bulamıyorum. Nitekim, o zaman o, �??�?� Artık, bana dü�?en güzel bir sabırdır. Söylediklerinize kar�?ı ancak Allah�??tan yardım istenir�??2 demi�?ti.�?�3



Peygamberimize vahyin geli�?i

Henüz Resûl-i Kibriyâ Efendimiz yerinden kalkmamı�?tı. Ev halkından da hiç kimse dı�?arı çıkmamı�?tı. Peygamber Efendimize hemen orada vahiy geldi. Hz. �?i�?e o ânı da �?öyle anlatır:

�??Resûlullahı, vahyin a�?ırlı�?ı ve �?iddetinden terlemek gibi vahiy alâmetleri bürüdü. Nitekim, vahiy sırasında kı�? günleri bile kendisinden inci tanesi gibi ter dökülürdü.

�??Resûlullahın (a.s.m.) üzerine elbisesi örtüldü. Ba�?ının altına da deriden bir yastık konuldu.

�??Vallahi, ben ne korktum, ne de aldır