[abd_i acize]

Oyle cok pazarlik ettim ki Seninle ey Rabbim. Sen cagirinca,
kendime
ayirdigim vakitlerden calindigini dusundum. Ezan okununca,
sevdiklerimle gecirdigim zamanlarin azalmasindan korktum. Vakit
girince, icim ciz etti hep. Odamdan uzaklastim, biraktim
isimi, bozdum keyfimi; oylece namaza durdum. Ayak diredim, az
sonra kilsam da olur! dedim. Az sonra"larim cok sonralar"a
dondu, gec kaldim, gec kalmaktan utanmadim. Sonunda ayaklarimi
suruye suruye vardim huzuruna. Pazarligimi vaktin
daralmisligini bahane ederek yeniden ileri surdum. Kaciyordu

namaz ya; o yuzden cabucak kildim, selam verdim, hemen kalktim,
rahatladim. Oysa rahatligi Sana borcluyum. Agrimayan her bir
disim kadar huzur borcluyum Sana. Damarlarimin her bir
noktasinda pihtilasmayan kanim kadar sukûnet borcluyum Sana.
Tenimin kasinmayan her bir
noktasi kadar rahatlik borcluyum Sana. Dislerim agriyacak olsa
her biri icin harcayacagim zaman Senin. Kanim pihtilasip
damarlarim tikanacak olsa, her defasinda izdirap ve korkuyla
gecirecegim saatlerin hepsi Senin. Tenim her noktasinda
yirtilacakmis gibi aciyacak olsa, kendi kendime dar gelecegim
huzursuz gunler
Senin.
Gun oldu; usandim. Sabrimi tukettim; tukendim. Kendimi yontmaya
heveslendim. Benden istedigin zamani cok gordum. Benden
istedigini, benim icin istedigini bile bile, huzurunda huzursuz
durdum. Fazla buldum namazin rekatlarini; kisaltmak icin
bahaneler aradim. Gunumu delik desik etmeni, isimin arasina
kesintiler sokmani, hayatimin ortasina duraklar koymani, uykumu
bolmeni luzumsuz gordum. Beni bana birak!"larla durdum
huzuruna; icim baska bir yerlerin turkusunu soylerken, ben
seccadende, belki sadece bedenimle, mihli kaldim. Oysa Sen,
dileseydin dar edebilirdin zamani
bana! Bir
ucurumun dibine savrulmus bir arabada caresizce Sana
yalvartiyor olabilirdin beni. Korkulu bir savasin orta yerinde
ates ve kan kusan bombalarin altinda gunumu de, isimi de,
uykumu da, hatta ruyalarimi da delik desik etmelerini takdir
edebilirdin. Dusmeyen bombalar kadar, ucuruma savrulmayan
arabalar kadar genislik borcluyum Sana.
Icten pazarlikti benimkisi. Oyle icten ki kendime bile
soyleyemedim. Gozlerimle birlikte gonlumu de secdene
kilitlemeyi cok gordum. Kendimi sifirlamayi, benligimi hice
indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin sicacik nefesini
hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim. Acelem vardi;

alnimi koydugum gibi kaldirdim seccadeden. Butun benligimle
asagi inemedim. Isim vardi, secdemi isime zaman kazandim.
Secdeye kalbimi de sigdirmaya calismadim. Uykum vardi, secdemi
sig birakip uykumu derinlestirdim.
Itirafimdir: Bencilligimi de sirtima alip
rukûlarda eritemedim. Bedenim egilirken huzurunda,
"emrolundugum gibi dosdogru olma"nin agirligini sirtima almayi
erteledim. Sirasi degil!"di; hele dur; sonra da olur!"du. En
Sevgili'ni bir gecede ihtiyarlatan emri uzerime alinmadim.
Sen dileseydin, cocugumun ciliz nabizlarinin esliginde, los ve
nesesiz bir yogun bakim odasinda,
gozumu de gonlumu de,
umutsuzca, caresizce, urpertiyle, korkuyla bir monitorun
ekranina kilitleyebilirdin. Dileseydin, yeryuzunun sukûnetini
bir anda kesip, kucucuk bir duvar kipirtisinin golgesinde, mini
mini bir sarsintinin beklentisi icinde saclarima aklar
dusurebilirdin.
Icten pazarlik mi denir buna? Sen bilirsin Seninle ettigim
pazarligi. Kendime sakladigim ve hatta kendimden de sakladigim
sir bu. Dilime bile degdirmekten korktugum, agzima almaktan
utandigim oyle bir sir iste. Fisildamasi bile aci veriyor ya
Meselâ, uzayinca Fatiha, uzayinca sûre,
heceler sanki ozgurluge giden yolu
taslar gibi kestikce,
"bitmez simdi bu namaz! dedigim cok oldu. Ama icimden.
Kimseler duymadi.
Bir Sen duydun beni ey Rabb'im. Sirrimi bir Sen bildin. Kendimi
luzumsuz hissederken seccadenin uzerinde, dudagim anlamina
yetisemedigim kelimeler icin oynarken, Sen beni soyledigimden
fazlasiyla duydun, soyleyemedigimi de, dile getiremedigimi de
bildin. Ruhumu alip uzaklara gittigim halde, bir bedenimi
biraktigim halde huzurunda, kovmadin beni, yakinliginda tuttun.
Itirafimdir; oyle anlatildigi gibi ozleyebilmeyi beceremedim
henuz namazi Aradan cikarmaya calistigim" oldu namazi.
Gecistirdim
namazi. Bir sorun"du cozdum, hallettim. Selam
verip sonra yasamaya basladim Yasamayi namazin icinde
aramaliydim. Namazi yasamanin icine sizdirmaliydim oysa.
Bilemedim.
Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlik ettim; ama Sen
utandirmadin, yine yine yine huzuruna
aldin beni. Her secdede rahmetinle oksadin alnimi. Her rukûda
aferinler fisildadin gonlume. Her vakitte yeni bir sayfanin
akligina cagirdin ruhumu. Yuzume vurmadin. Azarlamadin.
Asagilamadin. Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadin.
Utandirmadin.
Pazarlik ettigimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb'im. Kimselere

soylemedin. Sirdasim Sensin, bir Sana acabilirim icimi, bir
Senin beni ayiplamandan korkmam. Ben iste boyleyim; yine "bana
ait"lerin hesabindayim. Baska kime soyleyeyim? Baska kimin
anlayisindan medet umayim?

Alıntıdır.

[(**Mushab**)]

Aslında hepimizin yapması gereken özeleştiriyi bu mısralarda kaleme alınmış. Sürekli ertelediğimiz vakitler ve biriken ibadetlerimiz her şey sonra demeyle başlıyor erteleniyor ve artık ibadetler yapılmıyor. Hesap gününde bunlar teker teker sorulup karşımıza çıkarıldığı zaman işte o gün erteleyebilecekmiyiz. Allah razı olsun abla ellerine sağlık